نشسته چشم به محراب جمکـرانی باز            که غرق گریه، دو رکعت غزل بخوانی باز

در اقـتدای تو چشمم سـتاره‌باران است            که مـحـو در هـیـجـان سـتـارگـانی باز

نشسته در وزش شور جمکرانیِ خویش            در اسـتـغـاثـۀ یا صاحـب‌ الـزمـانی باز

تو را به دست، سفرنامۀ شـقایق‌هاست            میـان وسـعـتی از بـاغ ارغـوانـی بـاز

نشـسته خـوانده‌ام اینجا نماز گریۀ خود            تو ایـسـتـاده پُـر از حـس آســمانی باز

کجای عـرش رهـا کرده‌ای عـبایت را            که گرد غربت از این شهر می‌تکانی باز

«دلم قرار نمی‌گیرد از فغـان، بی تو»            کدام گـوشۀ «محـراب جمکرانی» باز